Mountaineering adventure tourists: a conceptual

framework for research

Gill Pomfret_

Centre for Tourism and Cultural Change, Sheffield Hallam University, Room 1127, Owen Building, City Campus, Pond Street, Sheffield S1 1WB, UK

Abstract

Mountaineering has emerged as a popular form of adventure tourism, yet there is scant research that develops an understanding of its participants. This paper contributes to a theoretical understanding of mountaineer adventure tourists by evaluating previous work on mountaineering, mountaineers, adventure, recreation and tourism. It uses this to develop a conceptual framework to examine mountaineer adventure tourists, the key influences on their participation in mountaineering and their actual experiences during involvement. In this framework a number of influences encourage participation. Push elements (Ann. Tourism Res. 4(4) (1977) 184), including risk (J. Leisure Res. 17(3) (1985) 241; Leisure Today 49(4) (1978) 7; J. Phys. Educ. Recreation 19(4) (1978) 27)

and mastery (KYKLOS 52(3) (1999) 315), are influential. Pull elements (Ann. Tourism Res. 4(4) (1977) 184), including the natural mountain environment and mountain conditions are also significant. Other influences are personality attributes such as sensation seeking (Sensational Seeking: Beyond the Optimal Level of Arousal, Erlbaum, Hillsdale, NJ, 1979) and lifestyle factors, including previous mountaineering experience (J. Leisure Res. 17(3) (1985) 241). These components combine to influence people’s perception of adventure. During participation, mountaineer adventure tourists experience contrasting emotions, a core element of adventure (Adventure Tourism: The New Frontier, Butterworth-Heinemann, London, 2003). They can also experience flow (The Psychology of Happiness, Rider, 1992) and peak experience (The Farther Reaches of Human Nature, Penguin, Baltimore, MD, 1976). How tourists experience mountaineering, and the emotional states encountered throughout this activity, result from the combined influences that originally encouraged them to participate. The framework differs from previous studies on mountaineering (e.g. Int.J. Sports Psychol. 27 (1996) 308; J. Leisure Res. 17(3) (1985) 241; Pers. Indiv. Differ. 25(6) (1998) 1063; KYKLOS 52(3) (1999) 315) in that it recognises the inter-relatedness of the influences on mountaineering participation, acknowledges the convergence of tourism and recreation in an adventure setting, and emphasises the importance of investigating mountaineers during their actual participation. Discussion of the framework’s value to mountaineering tourism providers is presented, and suggestions are made for further study in this under-researched field. r 2004 Elsevier Ltd.

در صورت تمایل و نیاز برای خواندن کامل مقاله ، لطفاً در قسمت نظرات میل خود را بگذازید تا در اسرع وقت برای شما فرستاده شود

جهانگردی و امنیت اجتماعی

اساساً جهانگردی یا معادل فارسی آن گردشگری مقوله ای است چند وجهی و چند بعدی ،که با نهادها و ساختهای مختلف اجتماعی در رابطه بوده و با مشاغل بی شماری سر و کار دارد .

در خصوص اهمیت جهانگردی و نقش و تاثیر آن در اقتصاد ملی کشورها بسیار بحث و بررسی گردیده و مقالات و سمینارهای متعدد بی شماری برگذار گردیده است .بدین لحاظ پرداختن به اهمیت و لزوم فعالیت های سود آور  جهانگردی چندان ضروری نمی نماید .ولیکن نکته حائز اهمیت در اینجا تهیه برنامه مدون جهت حصول به این نتیجه است .برای این کار نخست می بایست به عوامل و عناصر موثر در فعالیت های جهانگردی  اشاره نماییم .اصولاً جهانگردی از حیث عوامل تشکیل دهنده آن به دو بخش عوامل زیر بنایی و روبنایی تقسیم می گردد ،که بخش زیربنایی را شامل تاسیسات و اماکن ضروری گردشگری نظیر مراکز اقامتی و پذیرایی ،جاده ها ،فرودگاهها و هزاران فاکتور مهم دیگر می دانند و در بخش روبنایی می توان به عوامل منابع انسانی و متخصصین جهانگرد یو فاکتورهای امنیتی و اطمینان خاطر جهانگردان اشاره نمود .(به عبارت دیگر در جهت  بهبود اوضاع صنعت جهانگردی و توسعه این صنعت می بایست همواره به دو مولفه سخت افزاری و نرم افزاری آن توجه شایانی نمود .

گذشته از اهمیت سخت افزاری صنعت جهانگردی که در جای خود به عنوان یکی از ارکان اولیه و مهم این صنعت محسوب می گردد ،امروزه پرداختن به بعد نرم افزاری این مقوله با توجه به شرایط دنیای کنونی اهمیت بسزایی خواهد داشت .

امنیت اجتماعی فاکتور اساسی تشکیل دهنده بعد نرم افزاری صنعت جهانگردی است ،چزاکه اساساً جهانگردی در وهله نخست به دنبال مکانی آرام جهت گذراندن دوران نه چندان بلند تعطیلات خود است .بدین لحاظ فعالین و سیاستگذاران صنعت جهانگردی همواره به دنبال ایجاد بهترین شرایط (که در اینجا یعنی امن ترین نقطه و آرامترین مکان گردشگری است )هستند .ناگفته پیداست که هرچقدر مسئولین امر بخواهند صرفاً در قسمت سخت افزار (یعنی امور زیر بنایی جهانگردی ) بدون توجه به بخش های نرم افزاری (یعنی روبناها که شامل تامین نیروی انسانی شاغل در بخش جهانگردی و امنیت اجتماعی ) حرکت نمایند ،هرگز نخواهند توانست به کمال مطلوب این صنعت (که همانا افزایش ورود جهانگردان به کشور و ترغیب سایرین به بازدید از آن است ) برسند .بدین سبب توجه و تاکید به سازماندهی امنیتی و اتظامی هماهنگ با فعالین بخش های جهانگردی و فعالیت های آنان بسیار ضروری است .هر چند که اخیراً فعالیت هایی در این خصوص شکل گرفته است (نظیر پلیس های آموزش دیده مستقر در برخی فرودگاه ها و پایانه های کشور ) و لیکن چنین به نظر می آید که این تلاشها کافی نبوده و ت رسیدن به استانداردهای جهانی فاصله بسیار زیادی داریم .

خلاصه آنکه توجه صرف مسئولین به ابعاد زیربنایی صنعت جهانگردی نظیر احداث هتل ،رستوران ،جاده و غیره به تنهایی کافی نبوده و بستر سازی جهت ایجاد امنیت روانی و اجتماعی برای جهانگردان فاکتور مکمل و بسیار مهمی در این راستاست .

امید به تلاش و عزم ملی همه مسئولین . مردم کشورمان جهت دستیابی به این ابر صنعت مفید هزاره سوم .

ICT و ضرورت انقلاب فرهنگی در گردشگری

مقوله‌ای كه در محافل گردشگری ایران چه در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی همچنان نسبت به آن بی توجهی می شود تا برگی بر كمبودها و مشكلات در زیرساختها و بسترهای صنعت توریسم ایران افزوده شده باشد.

با وجود اینكه كاربردهای این فن‌آوری‌ها با رشد چشمگیری در سایر صنایع ایران در حال توسعه و بهره‌برداری است اما متاسفانه صنعت گردشگری در این زمینه بسیار كند و بی برنامه حركت كرده و نتوانسته است از فواید این فن‌آوریها برای بسترسازی‌های آتی و روند توسعه و بهبود خود بهره لازم و كافی ببرد.

اگرچه گناه این موضوع بیشتر بر گردن سیاست سازان و مدیران ارشد دولتی متولی گردشگری است كه فاقد هرگونه استراتژی راهبردی، برنامه‌ریزی، سیاست و ساختار اجرایی مناسب در این راستا هستند، اما سهم صاحبان و فعالان گردشگری در بخش خصوصی نیز در عقب ماندگی تكنولوژیكی صنعت بسیار چشمگیر و پر اهمیت است.

باور كنیم كه در دنیای امروز كه از آن به عصر ارتباطات و اطلاعات یاد می‌شود، هیچ صنعتی بدون بهره‌برداری از فن‌آوریهای مدرن ICT و همسو شدن با تحولات دیجیتال، نمی‌تواند راه پویایی و توسعه در اقتصاد پر رقابت جهانی و حتی محلی را بپیماید و صنعت گردشگری نیز از این قاعده مستثنی نیست.

همین امروز هم در عرصه‌ی توریسم جهانی، ICT بعنوان ركن اساسی، نقش تعیین كننده‌ای در رقابت‌های ملی و فرا ملی كشورها ایفا می‌كند و كیفیت و میزان بهره‌برداری از كاربردهای آن تا حد قابل توجهی در برندگی‌های رقابتی تاثیرگذار بوده و هر روز نقش این فن‌آوریها با سرعت غیر قابل باوری در حال تعمیم و گسترش است. به استدلال آمارهای منتشر شده توسط سازمان جهانی توریسم (WTO) در آینده‌ای بسیار نزدیك، كشورهای فاقد زیرساختهای مناسب ICT، عملا از چرخه رقابتهای جهانی و منطقه‌ای گردشگری حذف خواهند شد.

در چنین شرایطی، دردآور اینكه صنعت توریسم در یكی از ده كشور پر چاذبه جهان، فارغ از این واقعیات و فاقد كمترین امكانات و زیر ساختها در این زمینه است و دردآورتر آنكه حتی استراتژی و برنامه مدون و مشخصی در آینده برای پر كردن شكاف موجود، پیوستن به عرصه‌ی توریسم الكترونیك جهانی و تعمیم كاربردهای فن‌آوریها در زیرساختهای خود ندارد.

با این ترتیب، باور كنیم حتی اگر تمامی موانع و مشكلات كنونی صنعت توریسم ایران در همه‌ی عرصه‌ها مرتفع شود، بدون زیرساختهای مناسب از فن‌آْوریهای ICT و جاری و همه گیر شدن كاربردهای آن در تمامی بخشهای صنعت، امیدی به برندگی رقابتی و كسب سهم فراخور از اقتصاد توریسم جهانی و حتی منطقه‌ای در آینده نخواهد بود.

تركیه ، امارات متحده عربی، بحرین، قطر و ...استراتژیهای توریسم الكترونیك خود را تدوین و دیری است كه به مرحله‌ی